CloWn'S ChUcklE

Title: Fool (again)  [April Fool Day]

Pairing: Lithuania x Poland

--------------------------------------------------------------------------------------------------------

                แสงแดดอ่อนๆในยามเช้าเดือนเมษาช่างสดใสนัก  ลิธัวเนียนั่งมองดอกไม้สีสดในแปลงที่เริ่มพากันเบ่งบานต้อนรับฤดูใบไม้ผลิ  วันนี้บรรยากาศช่างเงียบสงบ  เงียบสงบจนรู้สึกแปลก...

                "คุณโทริสครับ...  จดหมายครับ"  เจ้าของชื่อหันกลับมามองซองกระดาษสีขาวในมือชายหนุ่มร่างสูง  เขารับซองจดหมายนั่นมา  พลางก้มศีรษะให้อีกฝ่ายแทนคำขอบคุณ

                "ใครส่งมานะ...."  มือเรียวเปิดซองจดหมายออก  กระดาษสีขุ่นๆขมุกขมัวซุกอยู่ด้านในสุดของซอง  โทริสขมวดคิ้ว  พลางดึงกระดาษแผ่นนั้นออกมาคลี่อ่าน

                ถึงโทริส...

                        ฉัน กำ ลัง แย่...

                                                เฟลิกซ์

                ข้อความด้านในมีเพียงสามคำที่พอจะจับใจความได้  ร่างโปร่งร้อนรนอยู่ในใจ  สายตาของเขากำลังทบทวนเจ้าจดหมายน้อยตรงหน้าให้แน่ใจว่าอ่านไม่พลาด  โปแลนด์กำลังแย่  เฟลิกซ์กำลังแย่...  เกิดอะไรขึ้นกับเจ้าคนไม่รู้จักกาลเทศะคนนั้นกันนะ

                ในตอนนี้เขารู้สึกวุ่นวายใจเป็นอย่างมาก  เขามีประชุมกับหัวหน้าในตอนบ่าย  แต่ก็อยากจะไปดูเจ้าของจดหมายให้แน่ใจตอนนี้เลยว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่....  กับเยอรมันก็ไม่ถูกกันนัก(แถมเคยหายไปจากแผนที่โลกเพราะคนๆนี้อีกต่างหาก)  กับรัสเซียก็เกลียดกันยิ่งกว่าอะไร  กับสวีเดนก็.....

                "ทำยังไงดีเนี่ย...."  มือเรียวยกขึ้นขยี้ผมสีน้ำตาลจนไม่เป็นทรง  ก่อนจะตัดสินใจเขียนจดหมายลากิจ  โดดประชุมสำคัญเพื่อไปดูคนที่กำลังแย่ด้วยความร้อนใจ

.

.

.

...

                ตอนนี้โทริส  โรลิไนติช  โดดการประชุมมาเรียบร้อยและควบม้าห้อตะบึงมายืนหอบอยู่หน้าบ้านของเพื่อนที่ส่งจดหมายมาว่าตนกำลังแย่  บ้านของโปแลนด์ปิดเงียบราวกับไม่มีคนอยู่  ร่างโปร่งยืนหอบอยู่นาน  กว่าจะตัดสินใจได้ว่าสมควรเคาะประตูเรียกให้คนที่เขาเป็นห่วงมากๆในตอนนี้ให้ออกมาเปิดประตูต้อนรับเขาเข้าบ้าน  แล้วบอกกับเขาด้วยตัวของเจ้านั่นเองว่าตอนนี้สบายดี  และไม่ได้เป็นอะไรแล้ว

                ก๊อกๆ

               "โปแลนด์...  โปแลนด์..."  ร่างโปร่งเคาะประตูพลางตะโกนเรียกชื่อเจ้าของบ้านมาเป็นเวลากว่าห้านาทีแล้ว  ปกติเขาไม่ใช่คนใจร้อน แต่ตอนนี้มัน....

                "โธ่เอ๊ย!  นายอยู่ไปไหนกันเนี่ยโปแลนด์  ทำไมไม่ออกมาเปิดประตูซะที..."  ร่างโปร่งชะเง้อคอมองผ่านหน้าต่างบานใหญ่เข้าไปในบ้าน  แต่ก็ไม่เห็นวี่แววว่าจะมีคนอยู่แม้แต่น้อย  และในที่สุด  คนที่อุตส่าห์ดั้นด้นเดินทางข้ามประเทศมาดูเพื่อนคนสำคัญก็หมดความอดทนลง  โทริสตัดสินใจพังประตูเข้าไปอย่างถือวิสาสะ  แต่ในทันทีที่มือเรียวจับลูกบิดแล้วเตรียมกระแทกไหล่พังประตูเข้าไปอยู่นั้น  ประตูไม้บานใหญ่ก็เปิดผลั่วออกอย่างง่ายดาย

                 ไม่ได้ล็อก...  แล้วเราจะยืนเคาะอยู่นานทำไมเนี่ย...  เปิดเข้ามาแต่แรกก็สิ้นเรื่องแล้วโทริสเอ๋ย...

                 ลิธัวเนียอุทธรณ์ตัวเองในใจ  ร่างโปร่งค่อยๆเดินเข้าไปในบ้านที่ค่อนข้างคุ้นเคย  นัยน์ตาสีมรกตกวาดมองหาเจ้าของเรือนผมสีทองอย่างละเอียด  ห้องนั่งเล่นว่างเปล่า  ห้องครัวว่างเปล่า ห้องน้ำชั้นล่างว่างเปล่า  ห้องไหนๆก็ว่างเปล่า  เขาค่อยๆเดินเปิดประตูไล่ไปทีละห้องๆ  แต่ก็ไม่เห็นวี่แววของคนที่บอกว่ากำลังแย่เลยแม้แต่น้อย  จนกระทั่งห้องสุดท้าย ตรงสุดปลายโถงทางเดินบนชั้นที่สอง

                 ร่างโปร่งเม้มปากชั่งใจ  จะเปิดเข้าไปดื้อๆก็ดูจะเสียมารยาท  เพราะมันคือห้องนอนของโปแลนด์  แต่ถ้าโปแลนด์กำลังแย่แล้วเคาะไปจะได้อะไรล่ะ....

                 ระหว่างที่เขากำลังหนักใจระหว่างมารยาทกับความเป็นความตายของอีกฝ่ายอยู่นั้น  ความเป็นห่วงมันก็มีมากกว่า  มือเรียวๆจึงค่อยๆเปิดแง้มประตูเข้าไปช้าๆ

               "โปแลนด์..."  ลิธัวเนียแทรกตัวเข้าไปในห้องช้าๆ  นัยน์ตาสีเขียวสดยังคงกวาดมองไปรอบๆห้อง  ถ้าหูเขาไม่ฝาด  เขาคิดว่าได้ยินเสียงสะอื้นเบาๆอยู่ในห้องนี้นี่นา

                "โปแลนด์"  ตัดสินใจเรียกชื่อเพื่อนออกไปอีกครั้ง  แต่ก็ยังไม่มีเสียงตอบรับกลับมาจากเจ้าของชื่อแม้แต่น้อย  ลิธัวเนียเงียบเสียง  ตัดสินใจเงี่ยหูฟังเสียงสะอื้นแล้วก้าวท้าวตามเสียงไป

                "โปแลนด์....."  เจ้าของเสียงสะอึกสะอื้นนั่งชันเข้าก้มหน้าอยู่ตรงมุมห้อง  ไหล่บางไหวสั่นน้อยๆ  ทำเอาคนเป็นห่วงเริ่มใจเสีย

               "โปแลนด์....  นายเป็นอะไรไปน่ะ..."  ร่างโปร่งทรุดตัวลงนั่งข้างๆ  มือเรียวจับไหล่ที่สั่นไหวน้อยๆไว้อย่างอ่อนโยน

              "มีอะไรนายบอกฉันได้นี่...  ใครรังแกนายหรือ...  เยอรมัน?"  ศีรษะสีทองส่ายไปมาทั้งๆที่ยังฟุบหน้าอยู่กับท่อนแขน

             "งั้นก็รัสเซีย?"  เจ้าตัวดียังคงส่ายหน้าปฏิเสธ  โปแลนด์พึมพำอะไรบางอย่างเสียงเบา  เบาเสียจนลิธัวเนียต้องก้มหน้าเข้าไปฟังใกล้ๆ

              "หืม?  นายว่าอะไรนะ?"  แขนเรียวคว้าหมับเข้าที่ลำคอของร่างโปร่ง  โปแลนด์เหนี่ยวคอลิธัวเนียให้ก้มเข้ามาใกล้  จนริมฝีปากอยู่ติดกับใบหูของอีกฝ่าย  แล้วจึงค่อยๆกระซิบบอกบางอย่างให้เพื่อนฟัง

              "สุขสันต์............."

              "หืม?"  ลิธัวเนียเขยิบใบหูตัวเองเข้าไปใกล้อีกฝ่ายให้มากขึ้น

              "สุขสันต์วันเอพริล ฟูล เดย์  ฮ่าๆๆๆๆๆๆ"  แล้วเจ้าตัวแสบก็เงยหน้าขึ้นมาระเบิดเสียงหัวเราะเสียดังลั่น  ทิ้งให้ลิธัวเนียยังนิ่งเหวออยู่ในท่าเดิม  ฝ่ามือเล็กๆเอื้อมมาตบไหล่เขาป้าบๆ  แถมยังหัวเราะไม่เลิกอีกต่างหาก

                "สรุปว่านายไม่ได้เป็นอะไร...  ว่างั้นสิ?"

                "ก็...อื้ม..."  โปแลนด์ตอบด้วยเสียงร่างเริง

                 "สรุปว่านายหลอกฉันให้โดดประชุมสำคัญมาเพื่อให้นายหลอกงั้นสิ?"

                "ก็...อื้ม..."  โปแลนด์ยังคงหัวเราะคิกคัก  ก่อนเสริมทับต่อ  "แต่แหม...  ปีที่แล้วฉันก็ใช้มุกนี้ไปแล้วน๊า...  ไม่คิดว่านายจะเชื่ออีกรอบเลยนะเนี่ย"  นัยน์ตาสีมรกตข่มลงแน่น  ก่อนที่ร่างโปร่งจะผุดลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว

                "ฉันกลับล่ะ..."  แล้วลิธัวเนียก็ทำท่าว่าจะเดินจากไปจริงๆ  ทำเอาคนขี้แกล้งเริ่มหน้าเหวอบ้าง

                "นะ...นาย  ทำไมรีบกลับล่ะ"  โปแลนด์ลุกขึ้นยืนตาม  เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายทำท่าว่าจะเดินออกไปจริงๆ  ร่างบางก็ตะโกนสั่งอีกฝ่ายด้วยความเคยชิน  ให้ร่างโปร่งที่กำลังจะเปิดประตูเดินออกไปจากห้องต้องหยุดชะงัก

                "ฉะ...ฉันไม่ให้นายไป  ลิธัวเนีย  นายหยุดอยู่ตรงนั้นเดี๋ยวนี้นะ!!!!"  ร่างโปร่งกำลูกบิดประตูแน่น  ก่อนค่อยๆคลายมือออก  แล้วยืนนิ่งอยู่ที่เดิม

                โปแลนด์วิ่งผลาเข้าไปกอดเอวอีกฝ่ายไว้  เอนหัวกลมๆลงซบแผ่นหลังของอีกฝ่าย  ที่แม้มันจะไม่ได้ดูกว้างใหญ่เท่าคนอื่น  แต่เรื่องความอบอุ่นโปแลนด์มั่นใจว่าลิธัวเนียไม่แพ้ใครแน่นอน

                "นาย...  โกรธ?"  เสียงอู้อี้ของคนที่ยังซบใบหน้ากับแผ่นหลังของเขาถามขึ้นเบาๆ

                "อืม..."

                "นะ...  นายไม่เคยโกรธฉันนี่...  ไม่ใช่เหรอ?"  คราวนี้โปแลนด์เริ่มจะใจเสียของแท้  แขนเรียวกระชับเอวสอบให้แน่นขึ้น

                "อืม..."  ริมฝีปากเรียวเม้มแน่น  กอดลิธัวเนียไว้แน่นกว่าเมื่อครู่ยิ่งขึ้นอีก

                "นาย...  นายพูดอย่างอื่นบางสิ"  มือเรียวแกะแขนที่โอบรอบเอวเขาอยู่ออก  พลางหมุนตัวกลับมาจ้องหน้าอีกฝ่ายนิ่ง

                "โปแลนด์..."  ลิธัวเนียถอนหายใจ  "ถ้านายกอดเอวฉันไว้จนแน่นแบบเมื่อกี้ฉันจะอ้าปากพูดได้มั๊ยล่ะ...  หายใจยังไม่ออกเลยนะ"  นัยน์ตาสีเขียวพราวระยับ

                "เอ๊ะ!?!!~"  โปแลนด์กระพริบตาปริบๆ  งงกับคำพูดของคนที่ทำท่าโกรธเขาอยู่  ขณะที่สมองของร่างเล็กกำลังประมวลผลอยู่นั่นเอง  ร่างโปร่งก็ถือโอกาสดึงตัวอีกฝ่ายเข้ามาใกล้  แล้วก้มลงกระซิบข้างหูคนขี้แกล้งบ้าง

                "สุขสันต์วันเอพริล ฟูล เดย์ เหมือนกันโปแลนด์  ฮ่าๆๆๆ  นายคิดว่าฉันจะโกรธนายลงจริงๆหรือ?"  แล้วทันทีที่ได้ยินเสียงหัวเราะของลิธัวเนีย  ใบหน้าขาวของโปแลนด์ก็แดงเป็นริ้วๆด้วยความโกรธทันที

                "นี่นายแกล้งฉันเหรอ?  นาย...นายเป็นคนแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กันฮึลิธัวเนีย!!!"

                "แล้วตกลงนายก็ไม่ได้แย่อะไรสักหน่อย  จะเรียกฉันมาทำไมกัน  ฉันเสียงานเพราะนายเลยนะ.."  อีกฝ่ายตัดบทเอาเสียดื้อๆ  โปแลนด์เบือนใบหน้าแดงเรื่อไปอีกทาง  ก่อนงุบงิบตอบคำถามเสียงเบา

                "เป็นสิ  ไม่งั้นจะเรียกนายมาทำไมเล่า..."  ร่างเล็กช้อนตาขึ้นมองใบหน้าอีกฝ่าย  "ฉัน...  ฉัน..."

                "ฉันเหงานะ...  นายไม่เห็นมาเยี่ยมบ้างเลยนี่!!!"  คนตัวเล็กตะโกนเสียงลั่นแก้เขิน  คิ้วสีน้ำตาลแก่ของร่างโปร่งขมวดเข้าหากันอย่างครุ่นคิด

                "นี่สรุปที่นายกำลังแย่คือนายเหงาหรือ?"  จู่ๆลิธัวเนียก็ทำหน้าจริงจังขึ้นมาเสียอย่างนั้น

                "เหงาแล้วทำไมไม่ตามเฟลิเซียโน่มาอยู่เป็นเพื่อนล่ะ...  เขาเป็นคนที่นายคิดว่าน่ารักที่สุดนี่...."

                "เฟลี่เขาก็อยู่กับลุดวิกสิ  จะมาทำอะไร......."  ยังไม่ทันจบประโยคนัยน์ตาสีเขียวของโปแลนด์ก็เบิกกว้าง  ก่อนจะหลุดหัวเราะขำออกมาให้อีกฝ่ายได้น้อยใจเล่นๆ

                "นายนี่ก็น๊า...  ยังงอนเรื่องนี้ไม่เลิกรึไงล่ะ  บอกแล้วว่านายน่ะเป็นเหมือนคนในครอบครัว  ฉันไม่นับหรอก"  หัวเราะคิกคักเสร็จเจ้าตัวแสบก็โดนร่างโปร่งคว้าไหล่ทั้งสองข้างเอาไว้  ลิธัวเนียจ้องตาร่างบางเขม็ง

                "ก็ครอบครัวน่ะแบบไหนล่ะ  แบบพี่น้อง  แบบพ่อแม่...  หรือแบบ....."  ร่างโปร่งก้มหน้าลงไปจนชิด  จมูกของเขาสัมผัสกับจมูกเล็กๆของโปแลนด์

                "หรือแบบสามีดีล่ะ..."  ใบหน้าของคนมีสามีแดงแปร๊ดราวกับมะเขือเทศสุก  ใบหน้าขาวเสหลบนัยน์ตาพราวระยับของอีกฝ่าย

                "ไอ้บ้าลิธัวเนีย  หลอกกันครั้งเดียวก็พอแล้วนะ...  มุกเอพริล ฟูล เดย์เนี่ย  ฉันไม่โง่อีกครั้งหนึ่งแล้วนะ"  มือเรียวจับคางมนให้เงยขึ้นสบตาเขาอย่างเก่า

                "ไม่ได้หลอกนะโปแลนด์..."  ใบหน้าของร่างโปร่งจริงจังจนอีกฝ่ายชักเขิน  "ฉันพูดจริงนะ"  แล้วร่างโปร่งก็ก้มลงคลอเคลียแก้มใสๆจนมือเล็กๆต้องดันใบหน้าเขาออกห่าง

                "นายมันอยู่ใกล้รัสเซียมากเกินไปแล้ว...  ถึงได้กลายเป็นคนแบบนี้น่ะ"  โปแลนด์หลุบตาลงมองพื้น  ใบหน้าขาวๆยังซับสีแดงจัด

                "ฉันรักนายนะ...  เฟลิกซ์"

                "แล้วไม่โกรธที่ฉันทำให้นายเสียงานแล้วเหรอ?"   คนโดนบอกรักเอ่ยถาม

                "ไม่แล้ว"

                "ไม่โกรธที่ฉันแกล้งนายด้วย"

                "อืม"

                "ไม่ได้แกล้งหลอกวันเอพริล ฟูล เดย์  กันแล้วนะ"  ลิธัวเนียหลุดยิ้มหน่อยหนึ่ง

                "อืม  ไม่ได้แกล้งแล้ว"

                "งั้นฉันรักนายด้วยก็ได้...  ไอ้บ้าโทริส..."  ร่างโปร่งฉีกยิ้มกว้าง  รับคำรักที่ไม่ได้มีความหวานแม้แต่น้อยด้วยความยินดี

                งานนี้โดนเจ้านายด่าเรื่องโดดประชุมก็ถือว่าคุ้มล่ะ...

THE  END

หวานและเน่า...  ฮ่าๆๆๆ  พยายามไม่ให้หวานเท่าไหร่แล้วนะคะ  แต่มือมันพาไปอ่า...  เพื่อนบอกว่าเราชอบคู่แปลกๆ=  =  แหม....คู่นี้เค้าน่ารักนะ...  คาแร็กเตอร์ตัวละครแปลกไปบ้างเพราะเรากำลังเมานิยายที่นั่งอ่าน(เกี่ยว?)  แต่ยังไงก็ถือว่าทันวันApril Fool day นะคะ  น้องสาวบังคับให้นั่งแต่งจนเสร็จจนได้  เกือบพ้นวันโกหกไปแล้วค่ะ  ฮ่าๆๆๆ  ทันฉียดฉิวจริงๆ  ก็นาฬิกาบ้านเค้ายังไม่เที่ยงคืนนี่  (ยังมีหน้าระรื่นเนอะ-*-)

จริงๆยังมีเบย์เอย์เลี่ยนๆอีกเรื่องที่แต่งจบแล้วด้วยล่ะ(บอกเพื่อ?)  นั่นสิ..  ไปนอนรอดูฟุตบอลดีกว่า  สุขสันต์วันเอพริล ฟูล เดย์อีกรอบค่ะ