[APH Fic] Love? ...xChina
posted on 10 Jun 2009 18:49 by clowns-chuckle in fiction
♦ Axis Power Hetalia เป็นการ์ตูนที่มีเนื้อหาเสียดสี โดยตัวละครในเรื่องได้ดัดแปลงมาจากประเทศต่างๆ ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับบุคคล สถานที่ หรือเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจริง กรุณาใช้วิจารณญาณในการอ่าน
(ก๊อปน้องมาทั้งดุ้น กร๊ากกกก)
Love?(ชื่อสิ้นคิด = =)… x China
แสงแดดอ่อนๆของยามเช้าส่องพาดผ่านศาลาริมน้ำ หวางเหยานั่งแช่เท้าเล่นในน้ำ ความเย็นแผ่ซ่านให้ความสบายใจค่อยๆมีเพิ่มขึ้น หลังความกดดันจากเรื่องที่บรรดาน้องๆต้องการแยกตัวเป็นประเทศสร้างความรำคาญใจมาให้เป็นเวลานาน ร่างเล็กฮัมเพลงเบาๆตามอารมณ์
ตุบ!
“หือ?” อาเหยาหันกลับไปมองอีกคนที่เดินมานั่งลงข้างๆแล้วคลี่ยิ้มกว้าง
“อั๊วก็นึกว่าใคร...” ร่างสูงพยักหน้าหงึกหงักรับ ก่อนหันหน้าทอดสายตาไปตามสระน้ำกว้างใหญ่ สักพัก แขนยาวก็คว้าลากเอาเอวบางเข้าไปนั่งบนตัก
“อ่า... อั๊วไม่ใช่เด็กนะ” ร่างสูงพยักหน้ารับอีกครั้ง ก่อนกระชับวงแขนให้แน่นยิ่งขึ้น ชายหนุ่มซบหน้าลงบนไหล่ลาด ราวกับจะถามถึงความไม่สบายใจที่อีกฝ่ายมี อาเหยาพิงหัวกลมๆเอนซบน้อยๆ ริมฝีปากคลี่ยิ้ม เขารู้สึกสบายใจทุกครั้งที่ได้อยู่กับคนๆนี้
“ไม่มีอะไรแล้วล่ะน่อ ถึงอั๊วจะดูใจร้ายที่กันท่าน้องๆไว้... แต่ทั้งหมดก็เพราะอั๊วไม่อยากให้พวกเขาไปไกลสายตาก็เท่านั้นเอง”
...สบายใจน่ะดีแล้วหวางเหยา เดี๋ยวน้องๆเขาก็เขาใจ...
ใบหน้าที่ซบไหล่ร่างเล็กไถไปไถมาราวกับจะอ้อน อาเหยาหัวเราะคิกคัก เขาวางมือลงบนหัวของอีกฝ่าย ขยี้ด้วยความหมั่นเขี้ยว แล้วจึงผละออกจากวงแขนของอีกฝ่าย
“ขอบใจนะ... ลื้อนี่น่ารักที่สุดเลยน่อ...” คนตัวเล็กคลี่ยิ้มน่ารักให้อีกครั้ง ก่อนเดินหมุนตัวกลับเข้าบ้านไปทำงานที่ค้างคาต่อให้เสร็จ
...น่ารัก.. แล้วรักบ้างรึเปล่าหวางเหยา?...
.
.
.
ร่างเล็กกลับเข้าบ้านมานั่งหัวฟูอยู่หลังโต๊ะทำงาน เอกสารเกี่ยวกับเศรษฐกิจเยอะแยะมากมายจนเคลียร์ไม่หวาดไม่ไหว ไหนจะเขตการค้าเสรีที่มีคนมาขอเปิดเป็นคู่ค้าด้วยอีกมากมาย มือเล็กขยี้หัวตัวเองน้อยๆ ปิดแฟ้มเอกสารลงแล้วเอนตัวนั่งพิงพนักเก้าอี้อย่างเหนื่อยๆ
“คนประท้วงเรื่องทิเบตอีกแล้วครับคุณหวางเหยา” ลูกน้องคนสนิทเดินเข้ามารายงานสถานการณ์เหมือนเช่นเคย วันนี้ก็เหมือนทุกวัน คนรอบข้างทั้งที่เกี่ยวและไม่เกี่ยวก็หาทางประท้วงเขาได้ทุกวัน อาเหยาโบกมือไล่ลูกน้องออกจากห้องไป แล้วจึงค่อยๆปิดเปลือกตาลงช้าๆ
ก๊อกๆๆ
“เข้ามา...”
“...”
ผู้มาเยือนมีเพียงแต่ความเงียบมอบให้ อาเหยาค่อยๆเปิดเปลือกตาขึ้นช้าๆ แต่ก็โดนมือใหญ่ปิดทับไว้อย่างรวดเร็ว คิ้วเรียวขมวดเป็นปม ก่อนเอ่ยเสียงเหนื่อย
“อย่าเล่นน่อ อั๊วไม่มีอารมณ์นะอายงซู” ผลตอบรับเป็นอย่างที่คาด เมื่อเจ้าของมือค่อยๆปล่อยเปลือกตาที่ปิดไว้ช้าๆ ภาพที่เห็นเบื้องหน้าคือถาดอาหารเที่ยงพร้อมชาจีนร้อนๆ ส่วนคนยกมาให้ก็ยืนสงบเสงี่ยมอยู่ด้านหลัง
“อ้าว... อั๊วก็นึกว่าอายงซูมาเล่นพิเรนทร์ซะอีก ขอบคุณน่อ... แล้วลื้อไม่กินด้วยกันเหรอ?” ร่างสูงส่ายหน้าเบาๆเป็นคำตอบ ขายาวสาวมานั่งตรงข้ามกับโต๊ะทำงานตัวใหญ่ แล้วจึงจัดแจงเทชาร้อนลงในจอกให้อีกฝ่ายเรียบร้อย
ร่างเล็กนั่งกินข้าวเงียบๆ โดยมีสายตาของอีกฝ่ายทอดมองอย่างอ่อนโยน
“เอ้อ... อั๊วว่าจะถามนานแล้ว สองสามอาทิตย์นี่ลื้อไปไหนมาน่ะหือ...” คนถูกถามไม่ได้พูดอะไร นอกจากนั่งนิ่งๆมองใบหน้าของหวางเหยา
“ลื้อนี่ถามไม่ตอบมาตั้งแต่เช้าแล้วน่อ... หือ?” กระดาษแผ่นเล็กถูกส่งมาให้ร่างเล็ก อาเหยาคลี่อ่านอย่างรวดเร็ว
‘...ค่ำนี้มีอะไรจะให้...’
“ทำซะลึกลับเชียวน่อ... อั๊วจะรอถึงค่ำก็ได้ เดี๋ยวทุ่มนึงลื้อมาตามอั๊วที่นี่แล้วกันนะ” อีกฝ่ายพยักหน้ารับ แล้วนั่งนิ่งมองร่างเล็กกินข้าวต่อไปเงียบๆ
เป็นเวลานานที่อาเหยานั่งกินข้างเงียบๆและร่างสูงนั่งนิ่งๆ จนกระทั่งลูกน้องมาตามเจ้านายไปพบแขกพิเศษนั่นล่ะนั่นล่ะ หวางเหยาจึงได้ฤกษ์ลาร่างสูงไปยังห้องรับรอง
.
.
.
ร่างสูงโปร่งแบบชาวตะวันตกนั่งรอเจ้าของบ้านอยู่บนโซฟารับแขกตัวยาว ร่างเล็กเบิกตาขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจ ก่อนสาวเท้าเข้าไปหาอีกฝ่าย
“สวัสดีครับหวางเหยา ตกใจเหรอ?” ฝ่ายนั้นทักกลับมาด้วยรอยยิ้ม
“สวัสดีอาอีวาน อั๊วแค่แปลกใจที่ลื้อโผล่มาที่นี่ก็เท่านั้นเอง... มีเรื่องอะไรอีกล่ะ” หวางเหยาเทน้ำชาให้อีกฝ่าย
“เรื่องจอร์เจียกับอเมริกาครับ” อีวานตอบกลับยิ้มๆ
“อั๊วว่าอั๊วไม่เห็นด้วยเลยน่ออาอีวาน เรื่องที่ลื้อไปรุกรานจอร์เจียแบบนั้นน่ะ”
“ผมอยากให้คุณสนับสนุนผม” นัยน์ตาคมจ้องใบหน้าเล็กไม่วางตา
“อั๊วยอมลื้อมามากแล้วนะ เรื่องนี้ซักเรื่องเถอะน่อ ไม่อยากมีเรื่องกับอาอัลเฟรดอีน่ะ” คนตัวเล็กถอนหายใจน้อยๆ
“วันนี้ลื้อกลับไปก่อนได้มั๊ย... อั๊วไม่ค่อยสบาย” ร่างสูงยิ้มเย็นเยือกส่งกลับมาแทนคำตอบ อีวานผุดลุกขึ้นยืน แล้วจึงฉุดแขนเรียวให้ลุกขึ้นตามด้วย
“ปะ.. ไปไหน?”
“ข้าวเย็นครับ ปฏิเสธกันขนาดนี้แล้ว อย่างน้อยก็ให้โอกาสทานข้าวกับผมซักมื้อแล้วกัน” คนตัวเล็กกว่าเม้มปากแน่นครุ่นคิด
“เพื่อความสงบสุขในชีวิตอั๊ว เอางั้นก็ได้น่อ” แล้วคนตัวสูงก็ลากเจ้าของบ้านเซถลาออกจากห้องรับรองไป
.
.
.
การทานอาหารกับรัสเซียยืดเยื้อกินเวลานานกว่าที่คิด แถมยังต้องปกป้องตัวเองราวกับออกรบป้องกันเขตอธิปไตยของตนเอง ตอนนี้เป็นเวลาสี่ทุ่มแล้ว หวางเหยาสาวเท้ายาวๆเดินกลับห้องทำงานไปช้าๆ เมื่อเปิดประตูห้องเข้าไปก็พบว่าห้องทำงานมืดสนิทไปแล้ว
“สงสัยลูกน้องจะปิดห้องให้แล้วกลับบ้านไปแล้วรึเปล่าหว่า... หืม?” พลันสายตาก็เหลือบไปเห็นสิ่งมีชีวิตบางอย่างที่ยังนั่งนิ่งอยู่ตรงเก้าอี้โต๊ะทำงาน อาเหยาจึงได้สาวเท้าเข้าไปหาช้าๆ
“อ่า... อาชินัตตี้…” “ตายล่ะหว่า... อั๊วนัดลื้อไว้นี่นา ลืมซะสนิทเลยเชียว อาอีวานนะอาอีวาน…” เจ้าของชื่อยังคงนอนนิ่ง ในมือกำแผ่นกระดาษยับย่นไว้ อาเหยาค่อยๆหยิบแผ่นกระดาษออกจากมือใหญ่ แล้วคลี่อ่านช้าๆ
“สวนหลังบ้าน...?” คิ้วเรียวขมวดแน่น ประมวลผลข้อความในกระดาษอยู่พักหนึ่งแล้วจึงเดินออกจากห้องทำงานไปยังสถานที่ให้กระดาษ ทันทีที่คล้อยหลัง คนที่นั่งหลับอยู่จึงได้ค่อยๆลุกแล้วย่องตามออกไปเงียบๆ
“มีอะไรที่สวนหลังบ้านน่อ” ร่างเล็กสาวเท้ายาวๆไปตามระเบียง แสงจันทร์สาดส่องบางเบาพอให้เห็นทาง นัยน์ตาสีนิลสะท้อนประกายสีส้มเรืองๆจากบริเวณสวนหลังบ้าน เร่งให้อาเหยายิ่งอยากรู้มากยิ่งขึ้นว่ามีอะไรอยู่ที่นั่นกันแน่
“ว้าว...” สวนหลังบ้านที่ว่าถูกจัดใหม่อย่างสวยงาม เทียนนับร้อยเล่มถูกจุดไว้จนละลายไปเกือบครึ่ง กลางสวนมีโต๊ะหินกับช่อกุหลาบวางไว้อย่างสวยงาม
“อาชินัตตี้ทำอะไรเนี่ย...” นิ้วเรียวเกาแก้มเขินๆ ก่อนที่เอวบางจะถูกมือปริศนารวบเข้าไปกอดโดยไม่ทันตั้งตัว
“อ่ะ... อาชินัตตี้”
“รัก” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยกระซิบข้างหู
“รักเหยา” แขนแกร่งกระชับร่างเล็กเข้าหาตัวมากยิ่งขึ้น
“รักมานานแล้ว”
“เหยารักผมบ้างรึเปล่า”
คนถูกถามนิ่งเงียบ ก้มใบหน้ามองพื้น
“ที่หายไปนี่ ลื๊อมาทำสวนให้อั๊วเหรอ”
“อืม...”
“ลื้อให้กุหลาบอั๊วด้วยล่ะ”
“อืม...”
“ลื้อขอความรักอั๊วอีกต่างหาก"
“อืม...”
“น่าแปลกที่จริงๆอั๊วก็รักลื้อเหมือนกันนะ”
“...”
หวางเหยาหมุนตัวกลับมากอดร่างสูง ซุกหน้าลงกับอกกว้าง
“คิดว่าจะปฏิเสธซะอีก...” ร่างสูงก้มหน้ามองคนในอ้อมแขน
“ก็ลื้อน่ารัก... แล้วจะไม่รักได้ยังไงล่ะอาชินัตตี้...”
THE END
กร๊ากกกก มาแล้วชินัตตี้เหยาในตำนาน HBDZ(ย้อนหลัง)พี่สาวสุดที่รัก พี่นัท(ถะ-นิด) สมใจมั๊ยคะ ครึครึ เค้าก็จิ้นไปเรื่อยเปื่อยอ่ะนะพี่นัท สมจริงไม่สมจริงก็ไม่ต้องสนใจเนอะ แต่งครึ่งชั่วโมงเสร็จ ต้องขอบคุณจ๋าล่ะพี่นัทที่มันนั่งจ้ำจี้จ้ำไช+คิดพล็อตนิดหน่อยจนแต่งจบ เค้ารู้แล้วล่ะว่าเมื่อวานวันเกิดพี่นัท แต่เมื่อวานอ่านหนังสือสอบเคมี วันนี้ว่าง เลยมานั่งแต่งฟิคให้เป็นของขวัญ 555+
ปล. ถ้าทรายผ่านเข้ามาก็อย่าตบกุนะ เพื่อพี่นัท...ศรีทำได้ กร๊ากกกกก
ปล.2 แฮปปี้เบิร์ธ เดย์ พี่นัทอีกที(จำได้ว่าปีที่แล้วของขวัญก็เป็นฟิค แต่เป็นฟิคพี่นัทกะ.....ชิมิชิมิ)